उपवासाचा लाडका
शेंगदाणा लाडू
Peanut Laddu
जिम यायच्या कितीतरी आधीचा, अस्सल एनर्जी बॉल.
₹120 प्रति 250 ग्रॅम
भाजलेले शेंगदाणे
गूळ
साजूक तूप
- भाजलेले शेंगदाणे
- गूळ
- साजूक तूप
दोनच जिन्नस, बाकी काही नाही
शेंगदाणा लाडवाला कधी सणाची गरजच पडली नाही. तो वर्षभर स्टीलच्या डब्यांत असायचा: शाळेच्या दप्तरात, शेतावर नेल्या जाणाऱ्या शिदोरीत, आणि स्वयंपाकघर शांत असणाऱ्या उपवासाच्या दिवशी. शेंगदाणे आणि गूळ, भाजून एकत्र दाबलेले; पिढ्यानपिढ्या भुकेचं प्रामाणिक उत्तर.
दोन जिन्नसांच्या रेसिपीत लपायला जागाच नसते. शेंगदाणे अगदी नेमके भाजावे लागतात; खोल चवीसाठी पुरेसे गडद, आणि गोडवा टिकावा इतके हलके. आणि गूळ असा हवा की नुसता खाल्ला तरी आनंद व्हावा. एवढंच काय ते क्वालिटी कंट्रोल, आणि ते बिनतडजोडीचं आहे.
मध्यंतरी जगाला प्रोटीन बारचा शोध लागला. महाराष्ट्राने हा प्रश्न काही शतकं आधीच सोडवला होता आणि आमचा लाडू तडजोडीसारखा नाही, गोड पदार्थासारखा लागतो.
तीन सरळ पावलं, प्रामाणिक गोष्टींसारखीच.
हा लाडू असा घडतो
शेंगदाणे आणि गूळ, बस्स
टपोरे शेंगदाणे आणि मऊ गडद गूळ, आणि दोघांना जोडणारं चमचाभर तूप. या लाडवाजवळ दुसऱ्या कशालाही परवानगी नाही, आणि गरजही नाही.
भाजणी आणि साल काढणी
शेंगदाणे साल तडतडून सुटेपर्यंत भाजले जातात, मग तळहातांमध्ये चोळून सालं काढली जातात. स्वयंपाकघरात भाजक्या शेंगदाण्यांचा तो ओळखीचा गंध भरतो, आणि अर्धी बॅच इथेच संपण्याचा धोका असतो.
कुटून, मिसळून, वळून
शेंगदाणे जाडसर कुटले जातात, कधीही पिठासारखे नाही; प्रत्येक घासात थोडा कुरकुरीतपणा राहावा म्हणून. वितळलेला गूळ त्यांना बांधतो, आणि मिश्रण कोमट असतानाच लाडू घट्ट दाबून वळले जातात.
